Ontkerkelijking onder Syrisch-orthodoxen
vrijdag 14 augustus 2009 08:19 |
Maria Kara (studente HJO), Enschede
Ontkerkelijking komt niet alleen voor bij onze Syrisch-orthodoxe kerk. Verscheidene kerken in Nederland hebben er ook, en zelfs veel langer, last van. Jullie kennen vast ook wel mensen die vaak zeggen: “Ik ga niet naar de kerk, maar ik geloof wel..ik doe m’n eigen ding.”
Recentelijk las ik een uitgebreid stuk over ontkerkelijking in de TC Tubantia. Het bevatte korte interviews met verschillende gelovigen die konden reageren op het fenomeen van ontkerkelijking.
Eén van hen was Laurens Snoek, leraar en lid van de gereformeerde te Zeist. Zijn mening is: "Als je los van de kerk je eigen geloof gaat invullen, kun je naar mijn gevoel niet meer van godsdienst spreken. Je hebt dan immers alleen jezelf als referentie. Het geloof dient gevoed te worden vanuit de kerk..."
Ik sluit me hier helemaal bij aan, omdat je wat het geloof betreft niet zomaar “je eigen ding” kunt doen. Wel kan iedereen zijn of haar eigen manier van geloven persoonlijk inrichten, d.w.z. denkwijze, communicatie, referentie (bijv. waar haal jij jouw stimulans vandaan?).
Ik denk dat de meeste mensen zullen bevestigen dat voor het christelijke geloof de Bijbel op de eerste plaats komt, samen met de kerk. Samen vormen zij de basis van het geloof.
De kerk is eigenlijk een soort van praktische toepassing van de theorie die in de Bijbel terug te vinden valt. Hoe moet men zich gedragen als christen? (Bijv. 10 geboden.)
In onze kerk is één van de meest voorkomende kwesties dat de jongeren direct de uitgang – dat wil zeggen, de makkelijkste oplossing – opzoeken: "Ik begrijp helemaal niets van wat er in de kerk wordt gezegd."
Wat kunnen wij hier als Syrisch-orthodoxe jongeren aan doen? Moet de kerk met ons meegaan? Moet de kerk moderner worden? Hoe gaan we dit aanpakken? Is dit überhaupt mogelijk?
Wat denken van deze zelfreflectie van een dominee: “Kerken hebben het aan zichzelf te wijten dat ze leeglopen. Ze gaan niet mee met de tijd. Er spelen nu heel andere vragen dan vroeger. De boodschap moet in een modern jasje worden gestoken en dicht bij de belevingswereld van de mensen van nu...”
Positief aan dit standpunt vind ik dat je op deze manier inderdaad meer jongeren naar de kerk trekt. De pastoor moet de kerkdienst toelichten op een begrijpelijke manier of moeten we de schuld misschien bij de jongeren zelf zoeken? Zouden zij geen Bijbel- en taalstudies kunnen volgen? (Zoiets moet hen niet teveel moeite kosten, want anders haken ze gauw weer af.)
Vragen die mijns inziens ook van belang zijn, zijn: Moeten we wel zover gaan om moeite te doen om mensen de kerk in te krijgen? Is de kerk niet iets traditioneels? Is de kerk niet iets wat altijd hetzelfde blijft?
Ik vind niet dat men wat moet veranderen aan de regels die de kerk heeft opgesteld en die wij als Syrisch-orthodoxen nastreven.
Wij zijn lid van een orthodoxe kerk en we zijn opgegroeid met deze regels. Als we de regels gaan veranderen, is er dan nog wel sprake van een Syrisch-orthodox geloof en van een Syrisch-orthodoxe kerk?
Kortom, als er iets gedaan moet worden tegen ontkerkelijking zal dit initiatief van jongeren moeten komen en bestemd zijn voor jongeren. Want wij begrijpen wat er moet veranderen, in welke mate en op welke manier.
Commentaar (4)
J schreef op 03 september 2009 om 01:05 uur
Sarah schreef op 22 september 2009 om 23:35 uur
M. Ak schreef op 29 januari 2010 om 01:09 uur
ninos schreef op 11 december 2010 om 17:47 uur
Schrijf commentaar
