Thomas Aksan (Voorzitter Aramea), Hengelo

Zelfreflectie is de eerste stap naar verbetering. Als je je bewust bent van je eigen kunnen en je eigen tekortkomingen, kun je efficiënte stappen maken om jezelf te verbeteren. Ik denk dat we op dit moment te weinig aan zelfreflectie doen bij de Aramese organisaties.

Laat ik het bij Aramea houden. Ik stel ik mij de vraag wat de maatschappelijke footprint is van Aramea. Of wat het betekent als Aramea er morgen niet meer zou zijn. Ik denk dat de impact voor de Arameeërs op dit moment relatief gering zou zijn. Minder dan ik graag zou willen.

Dan kijk ik vooruit en probeer ik me voor te stellen welke impact ik zou willen realiseren. Welke invloed hebben wij en welke invloed zouden wij willen hebben?

In deze maatschappij is kennis macht, maar kennissen hebben is nog machtiger. In Nederland is het belangrijk om een significant netwerk te hebben dat deuren voor je opent, dat je van informatie voorziet en dat je een positie geeft. Momenteel denk ik dat het veel van onze organisaties hieraan ontbreekt.

Wat is onze collectieve maatschappelijke footprint? Zou er morgen iemand van de provincie een telefoontje plegen als wij morgen alle organisaties opheffen? Zou de krant erover schrijven? Zouden de burgers uit Nederland er iets van merken?

Ik denk terug aan een bijeenkomst van enkele maanden terug in het Mor Ephrem klooster. Tussen leden van de Aramese gemeenschap en de burgemeesters van Hengelo, Enschede, Oldenzaal, Rijssen, Twenterand en Losser. Wat was de impact van ons allen? Welke burgemeester ging terug naar zijn stad met een lijstje in zijn hand? Ik vrees bijna geen een.

Maar dit is onderdeel van zelfreflectie met als doel verbetering. Laten we de bal oppakken en kritisch naar onszelf kijken om straks efficiente verbeterslagen te maken. Niet los van elkaar, maar juist met elkaar. Want voor de buitenwereld zijn we één. Laten we ons dan ook op die manier gedragen en onze gezamenlijke footprint vergroten.

TERUG